ทำยังไง ลูกไม่กินผัก

บางทีผู้เขียนก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าการชอบผัก-ไม่ชอบผัก รักผัก-เกลียดผัก ความรู้สึกเหล่านี้มาจากการบ่มเพาะปลูกฝังหรือว่าเป็นสิ่งที่ฝังอยู่แล้วใน DNA ที่เขียนอย่างนี้ก็เพราะว่าผู้เขียนเคยเจอเด็กเล็กๆ บางคนที่ชอบผักมากมาแต่อ้อนแต่ออก พอฟันขึ้น แทะได้ เจ้าหนูก็แทะแตงกวา แทะแครอท ไปเรื่อย ชอบแครอทมากกว่าหมูสับ ชอบกินฟักแล้วเขี่ยไก่ออกไป เล่นเอาพ่อแม่กลุ้มใจกลัวลูกขาดสารอาหาร แต่เด็กบางคนก็ตรงข้ามเห็นถั่วงอกสักต้นก็บรรจงเขี่ยออก คนบางคนพยายามอย่างยิ่งที่จะกินผัก แต่กินไม่ได้ กลั้นใจกินเข้าไปก็พาลคลื่นไส้ วิงเวียน ผะอืดผะอม ไม่ได้แกล้ง แต่เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ชีวิตมีทางเลือกนะคะ — เลือกที่จะกินผักนี่แหละ

ลองเอาผักไปซ่อนไว้ เช่น ลองเอาผักไปซ่อนไว้ในข้าว แล้วเคี้ยวดู หรือไปร้านอาหารญี่ปุ่นแล้วสั่งข้าวปั้นที่ห่อหน่อไม้ฝรั่ง(แอสพารากัส) หรือแครอท สัก 2-3 ชิ้น ลองกินด้วยใจสบายๆ ทำใจกลางๆ บอกตัวเองว่า เราแค่ลอง ถ้าไม่ชอบก็ไม่ชอบ แต่ถ้ากินได้ ก็จะได้รู้ว่าเรากินผักได้(ที่ผ่านมาที่คิดว่ากินไม่ได้นั่นคิดไปเอง) หรือเราอาจจะชอบก็ได้นะ โอ๊ะ! พลาดมาตั้งนาน อาหารกลุ่มนี้มีหลายอย่างนะคะเช่น ข้าวปั้นไส้ผัก ข้าวห่อสาหร่าย ปอเปียะก๋วยเตี๋ยวลุยสวน (ถ้าลองทำเองจะดีมากๆ เพราะในเบื้องต้น สวนของเราอาจจะมีแค่ผักที่เราชอบ ผักน้อยหน่อย หมูมากหน่อย ก็ไม่เป็นไร ^^)

ลองสังเกตว่าเราไม่ชอบผักเพราะอะไร เด็กหลายคนไม่ชอบผักเพราะกลิ่น (ฉุน เหม็นเขียว) เด็กจำนวนมากไม่ชอบผักเพราะเหนียว เคี้ยวไม่ขาด ติดคอ คุณพ่อคุณแม่ต้องคอยสังเกต เชื่อ และ ฟัง สิ่งที่เด็กๆ บอก เพื่อจะแก้ปัญหาให้ตรงจุด เช่นต้มผักให้นิ่ม หั่นชิ้นเล็กๆ เลือกยอดอ่อนๆ ฯลฯ เพราะถ้าไม่ฟังแต่พยายามคะยั้นคะยอ ใช้เหตุผล หรือบังคับ จะทำให้เด็กๆ จำฝังใจ แล้วผักกลายเป็นตัวทำลายความสุขไปเลย — พวกเราหลายคนก็อาจจะมีความทรงจำแบบนั้นติดอยู่ใจ ถ้าเราไม่กินผักบางชนิด เราอาจจะต้องถามตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเราจึงไม่กิน แล้วลองเปิดการรับรู้ผักนั้นเสียใหม่ เริ่มต้นใหม่

ทำให้การกินผักเป็นเรื่องปกติ พ่อแม่หลายคนเห็นว่าลูกยังเล็กก็เลยสั่งโจ๊กไม่ใส่ผัก(ต้นหอม ผักชี และขิงเท่านั้นเอง) สั่งบะหมี่เด็ก(ไม่ใส่ผัก) ก๋วยเตี๋ยวเด็ก(ไม่ใส่ผัก) ผู้เขียนมีเพื่อนที่กินก๋วยเตี๋ยวเด็กมาจนอายุ 30 ปี เด็กๆ อยากโตเป็นผู้ใหญ่เหมือนกันทุกคนเลยค่ะ การกินเป็นสิ่งหนึ่งที่เขาอยากเลียนแบบ “หนูโตแล้ว กินผักคะน้าได้แล้ว” (แม้จะกินแค่คำเดียวก็ตาม) แน่นอนว่าเด็กๆ กินผักไม่ได้มากเท่ากับผู้ใหญ่ เราช่วยเขากินได้(ถ้าในจานนั้นมีผักมากเกินไปสำหรับเขา) แต่ควรเปิดโอกาสให้เขารับผิดชอบผักในอาหารด้วยตัวของเขาเอง

สนับสนุนให้เด็กๆ กิน ‘ผลไม้จริง’ เป็นประจำ ผลไม้จริงในที่นี้แปลว่าผลไม้สด ไม่แปรรูป ไม่ใช่ผลไม้ในขนม ไม่ใช่สมูทตี้ ไม่ใช่น้ำผลไม้ปั่น แต่เป็นผลไม้จริงๆ เพื่อให้เขาคุ้นเคยในรสชาติของอาหาร ความสด หวาน ฉ่ำ หอม กรอบฯลฯ เหล่านี้ล้วนเป็นการเรียนรู้และทำให้เด็กๆ มีความรักในอาหารและเป็นคนอ่อนโยน

ลองดูนะคะ ลองดู